
| Kategori : ŞÂİRLER ve ŞİİRLER / YÛNUS EMRE | Okunma Sayısı: 2605 |
"Dost"dan haber geldi bana; durayım, andan varayım.
Muştulayana cânımı vereyim, andan varayım.
Şol bir iki arşın bezin ne yeni var ne yakası;
Kefen edüben eğnime sarayım, andan varayım.
Can alıcı hod geliser, “Emâneti ver!” deyiser;
Ben emâneti ıssına vereyim, andan varayım.
Gitdi canım, kaldım öyle; nâçâr olup girdim yola.
Dostlar şâd olduğun bile göreyim, andan varayım.
Münker ü Nekir geliser, yer gök ün ile dolısar;
Ben bunlara cevâbımı vereyim, andan varayım.
Yazığım çok, günah öküş; yürür idim dünyâda hoş…
Etdiklerimin hesâbın sorayım, andan varayım.
Beslediğim nâzik teni, “Terk etmeyim.” derdim onu;
Kara toprağa ben onu karayım, andan varayım.
Ben bu ömür harmanını derdim, devşirdim; uş yine
Yunus aydır: “Bu dükkânı dereyim, andan varayım…”
Yazar: YÛNUS EMRE |
14-08-09 |
||
| E mail: Mail Adresi Yok | Tweet | ||